امروز دوشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۷ و ساعت ۱۰:۳۱ دقیقه می باشد.
  • تاریخ انتشار خبر : چهارشنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ | ساعت انتشار : ۱۷:۵۲ | کد خبر : 58734 | نویسنده : عيسي ملكشاهي
  • تعداد نظرات : ۰ نظر
  • متّحد در برابر باج‌خواهی

  • دسته بندی مطلب : یادداشت | تعداد بازدیدها : نفر
  • این روزها شاهد هجمه‌های رسانه‌ای و تبلیغاتی قابل توجّهی توسط مثلث عربی، آمریکایی، عبری علیه کشورمان هستیم.

    این جملات لفظی و جنگ‌ روانی از آخرین باری که رئیس جمهور تاجر مسلک آمریکا به تأیید پایبندی ایران آن هم به اجبار و ناگزیر اعتراف و لغو تحریم‌های هسته‌ای را به مدت ۴ ماه دیگر تمدید کرد و گفت که این آخرین باری است که چنین می‌کند، تا حال و با نزدیک‌شدن به زمان ۲۲ اردیبهشت یعنی اعلام بعدی آمریکا، بیشتر شده است. در این مدّت اروپایی‌ها تلاش‌های زیادی صورت داده‌اند تا به نوعی رئیس جمهور آمریکا را راضی کنند تا در توافق هسته‌ای بماند و سفرهایی هم به کاخ سفید داشته‌اند که دو سفر اخیر رئیس جمهور فرانسه و صدراعظم آلمان بیشتر بدین منظور بوده است. ظاهراً رئیس جمهور آمریکا هم هر روز بیشتر ناز می‌کند و البته بابت شاخ و شانه‌کشیدنها و تهدیدهایش پول بیشتری هم از عربستان و امارات می‌گیرد و از طرف دیگر اروپایی‌ها و بهتر است بگوییم متحدان نزدیک آمریکا نظیر انگلیس، فرانسه و حتی آلمان سرخودو برای راضی کردن او قول‌هایی می‌دهند که ایران را مجبور به فلان کار و بهمان کار می‌کنیم و نیز انتظار دارند که ایران هم از ترس قالب تهی کند و وارد این بازی شود و امتیازات بیشتری بدهد که خوشبختانه این بار هم از ناحیه رهبری و هم در نزد فرماندهان نظامی و هم حتی مقامات دولتی، اجماع نسبتاً خوبی درباره عدم تحمل این وضعیت و باج‌خواهی‌های قلدرمآبانه‌ی طرف مقابل به وجود آمده که می‌تواند نتایج مثبتی به بار آورد. اما چرا این بار باید در برابر باج‌خواهی‌ جدید ایستاد؟

    فارغ از قضاوت در مورد رفتارهای ایران و یا درستی یا نادرستی حضور ایران در سوریه، عراق و لبنان و یا برنامه‌های موشکی کشور که هر کدام بحث و بررسی جداگانه‌ای می‌طلبد،

    بحث اصلی این است که برجام یک قرارداد چندجانبه بین‌المللی است. مثل هر قرارداد دیگری تعهدات دو طرفه دارد و طرفین موظف به اجرای تعهدات خویش هستند. بر اساس چندین گزارش نمایندگان آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای، ایران به تمام تعهدات خود عمل کرده و این ایالات متحده بوده که به آن عمل نکرده است. حال چه دلیلی دارد که به جای محکوم کردن طرف بدعهد، ایران مورد مواخذه قرار گیرد؟ و به چه دلیل کشورهای اروپایی امضا کننده برجام به جای نازکشیدن از آمریکا، این کشور را محکوم نکرده و وادار به انجام تعهداتش نکرده و نمی‌کنند؟ در ایران هم بسیار معتقدند که برجام توافق خوبی نبوده و دستاوردهای مثبتی برای ما نداشته است اما آیا به خاطر نقدهایی که بر آن وارد بوده(صحیح یا ناصحیح) در صدد بر هم زدن آن بوده‌ایم؟ مسأله کاملاً روشن است و طرف جفاکار هم مشخص است. در کجای عالم به طرف بدعهد به خاطر بدعهدی جایزه هم می‌دهند و یا نازش را می‌خرند؟ و اگر چنین کنند چه اعتباری برای سازمان‌های بین‌المللی و توافقات بین‌المللی می‌ماند؟ آنچه که آمریکایی‌ها و دوستان اروپایی آمریکا و اسرائیل به عنوان توجیه تخلفات و بدعهدی آمریکا و عدم انجام تعهداتش مطرح می‌کنند از جمله اتهام حضور بی‌ثبات‌ کننده ایران و برنامه موشکی و مسائلی از این قبیل چه ربطی به برجام و این توافق دارد؟ به فرض که ایران در عراق و لبنان و سوریه مداخله دارد و باز به فرض در بحرین و بحران یمن، این‌ها چه ارتباطی به توافق هسته‌ای پیدا می‌کند؟

    حال ببینیم چرا چنین حقی برای آنان ایجاد شده و یا با چه استدلالی خود را محق به انجام این رفتار می‌بینند. اینکه در محفل بین‌المللی شاهد چنین رفتار دوگانه‌ای هستیم به میزان قابل توجهی به مشکلات داخلی کشور بر می‌گردد که موجد توهم آسیب‌پذیری کشور در صورت ادامه فشار و ناگزیر‌بودن نظام برای حفظ خود به هر گونه امتیاز‌دهی است. در این مرحله اقتصاد، حتی بیشتر از قدرت نظامی و امنیتی نقش و سهم خود را نشان می‌دهد و به خوبی این سخن قابل درک است که اتاق جنگ اقتصادی با نظام، وزارت خزانه‌داری آمریکاست. به همین دلیل مسائل اقتصادی را اینهمه پررنگ مطرح می‌کنند. اینکه بازار و اقتصاد کشور ضربان خود را با صحبت‌ها و حرفها و تهدیدها و ضرب‌الاجلهای ترامپ تنظیم کند و منتظر باشد که او چه تصمیمی می‌گیرد البته که یک آسیب جدی است و باعث گستاخی دشمن می‌شود و قدرت چانه‌زنی ما را نیز پایین می‌آورد. نقطه آسیب اینجاست که ما اکثراً به دست خودمان و با سیاستهای نادرست و عدم انجام اصلاحات ساختاری و رفع مشکلات و نابرابریهای اقتصادی و عدم برنامه‌ریزی صحیح، نشانه‌های ضعف بروز می‌دهیم. و با بی‌توجهی به سرمایه اجتماعی و بد‌سلیقگی‌های سیاسی و اجتماعی و عدم درک شرایط حساس که در آن هستیم که نیازمند وحدت و انسجام ملی است، بر توهمات دشمن می‌افزائیم و بستر بدعهدی‌های بیشتر را فراهم می‌آوریم و این‌ گمانه را تقویت می‌کنیم که اگر این نظام از طریق نظامی و اجتماعی قابل اسقاط نیست، از طریق اقتصادی می‌تواند به فروپاشی نزدیک شود. آیا باید چنین اجازه‌ای داد؟

    اینکه در هفته‌های اخیر همه طرفها و جناحها و ازجمله دولت به این نتیجه رسیده‌اند که تسلیم باج‌خواهی نشوند امیدوارکننده است.

    امیدواریم چنین اجماعی در مورد حل همه مشکلات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشور هم ایجاد شود تا با پشتوانه اعتماد سرمایه اجتماعی، در گذر از هر بحرانی توفیق یابیم./فتح الله آملی/اطلاعات

    ابر چسب ها :
    نظرات کاربران در مورد "متّحد در برابر باج‌خواهی"